hayata dair sözler...

Biz insanları hayata bağlayan hayallerimizdir... Geleceğe dair umutlarımızdır... Geçmişe takılıp kaldığımızda boynumuz bükülür, ruhumuz sıkılır ve hatta depresyon kapıda belirir... Geçmiş güzellikleri ile yüzümüzde gülümseme yaratabilse de iyi günlerin anıları ile yaşamak bizi ne ilerletir ne de iyileştirir... Bizi iyileştiren hayallerimiz ve umutlarımızdır.

Evet evet kendimi dövdürdüm ama sopayla, tokatla, tekme ile değil... Minik minik iğnelerle... Biraz muhalif bir hareket gibi oldu ama öyle de bir niyetim yoktu. Sadece ölmeden önce yapacağım şeyler listesine bir tik daha atmış olmaktı amacım... Kocaman bir tik daha attım... Uzun süredir yaptırmak istediğim birşeydi ömrüm boyunca vücudumda taşıyacağım, benim için anlamı olan bir iz, bir desen... Ama işte ömrün boyunca taşıyacak olunca karar vermesi bir o kadar zor oluyor. Sildirmesi yaptırmasından zor olunca da bu macera için yola çıkarken iyice düşünüp karar vermek gerekiyor. Bu yüzden de geçen yıl arkadaşlarımla Eskişehir'e yaptığımız "dövme" seferinde henüz tam kararımı vermemiş olduğum için ben dövme yaptıramamıştım.

Yaşamak çok güzel bir şey aslında çoğu zaman kıymetini bilemesek de... Kızarak, üzülerek geri döndürülemeyecek anlarımızı harcasak da yaşamak güzel şey aslında... Geçtiğimiz ay iki çok sevdiğim sanatçı bu güzellikten vazgeçmeyi seçtiler. Kimbilir neler yaşadılar da nefes almanın, gökyüzüne bakmanın güzelliğinden vazgeçtiler. Biz hayranlarını da üzdüler.

Bilen bilir benim canım boğazımdan gelir... Açken ben ben değilimdir. Ve ne yazık ki pis, kötü yemekler, yani fast food, abur cubur, hamurişleri, şekerler benim favorimdir. Bir gün ayrı kalayım onlardan yüzüm düşer, içim sıkılır... Hele ki aç kalayım aman diyim yaklaşmayın... En son check-up maceamda açım diye gittim arabayı duvara çarptım hem de göz göre göre görmeyerek... Yazarken yazması zor oldu da çarpması kolaydı valla... Olan oldu gitti canım stop lambası...

Ben yüzde yüz Of'lu bir kişiliğim... Hem annem hem babam Of'lu olunca su katılmamış bir saflık derecesinde Of'lu oluyorum... Bizim oranın insanı bir değişiktir... O yüzden de fıkralara konu olaylar gündelik hayatın bir parçasıdır. Hayata bakış, olayları algılayış söz konusu olduğunda normal insanlardan daha farklı bir açıdan bakıyor olmak galiba bunun sebebi bilemiyorum. Ama tek bildiğim var ki o da şu; Elif ne içiyorsun kafan güzel mi? diye sorduklarında verebilecek tek cevabım olduğu : "Sorun bende değil gende..."

Uzun süredir mim'lere cevap veremedim... Mimleri de bilirsiniz Sevgili Deeptone 'dan takip ederim... Öyle güzel mimler paylaşmış ki hepsini ama hepsini cevaplamak istiyorum. Neden mi? Öyle sorular var ki kendime bile hiç sormamışım, böylece onları cevaplarken bir bakıyorum kendimi de tanıyorum, bugüne kadar hiç sormadığım, cevabını aramadığım sorularla Elif'le tanışıyorum...

Günlük hayatımızın öyle bir koşturmaca içinde geçiyor ki, bir bakıyoruz herkesten ve herşeyden uzaklaşıp kendimizle kalmışız... Geri gelmeyecek anlar gelmiş, geçmiş, günler, aylar, mevsimler ve yıllar hayatımızdan akıp gitmiş... İşte o rutinimizi anlamak için bana bir oyun gerekiyormuş meğer...

Pek çok insan hayatın kendi seçimlerinden oluştuğunu adeta kendi hikayelerinin yazarı olduklarını düşünür, buna inanırlar. Oysa hayat dediğimiz şey zaten bizim dışımızda varolan bir çok unsurdan oluşur ve bu nedenle de senaryoyu yazan kalem bizim elimizde değildir. Biz farkında olmasak da aslında sadece o senaryonun basit sıradan bir oyuncusuyuzdur. Tek başrolümüz ise kendi hayatımızın başrolüdür. Diğer tüm hayatların ise ya yardımcı oyuncusu ya da figüranıyız. Bir arkadaşım hayatımızın seçimlerimiz olduğunu söylerdi. Israrla ve sabırla ona çoğunlukla başkalarının seçimlerini yaşamak zorunda bırakıldığımızı anlatmaya çalışırdım.   Dünyaya gelişimiz bile öyle değil midir? Hangimizin seçimidir dünyaya gelmek? Pek çoğumuz demez miyiz canımızı sıkan şeylerde bana mı sordular dünyaya getirirken diye. Çoğumuzun anne ve babası istediği için dünyaya merhaba  demişizdir, kimisinin anne ve babası dahi istememiştir, kaza kurşunudur hayatları. Hangi ülkede, hangi anne ve bab...

Hayat bir sürü anlardan ibaret... Kimi birbirinin tekrarı ama hepsi farklı... Her an tekrar yaşanabilir aynı an olmasa da. Defalarca aşık olabilirsiniz mesela farklı farklı kişilere olsa da... Ya da bir çok kez düşebilirsiniz farklı yerlere olsa da... Ama hayatta öyle anlar var ki bir tekrarı olmaz, olamaz anlar onlar... Ve öyle anlara şahit olduğunuzda hayatınızda bir kez daha yaşamanız neredeyse imkansız olan en önemli tecrübelerinden birini yaşamış oluyorsunuz. Henüz 34 yılı geride bırakmış biri olarak geçmişe dönüp baktığımda iki elimin parmaklarını geçmeyecek sayıda sözünü ettiğim gibi anları yaşadığımı söyleyebilirim, ki ben bu konuda şanslı insanlardanım. Ama hiç kuşkusuz bu sene yaşadığım o en özel an listemde 1 numarada uzunca bir süre yer alacak..

Uzun zamandır planladığın bir şeyi yapmaya başladığında için inanılmaz büyük bir heyecanla dolarken, duyguların hatta şu anda klavyenin üzerinde gezinen parmakların karmakarışık olabiliyormuş... Niye buradayım.. Galiba önce onunla başlamalıyım... Bende öyle garip bir beyin var ki sürekli olarak düşünüyor, uykudayken bile sadece rüya görmüyor bir yandan şarkı söylüyor, bir yandan müzik dinliyor bu ikisini bilerek ayrı yazdım çünkü söylediği şarkılarla dinledikleri başka başka oluyor çoğu zaman, sürekli olarak da düşündüğü ve yaptığı şeyleri başkalarıyla paylaşmak istiyor. Çünkü kendi kendisiyle ve dostlarıyla çok eğleniyor.. İstiyor ki herkes bu cümbüşe ortak olsun... Artık sanal alemin diğer tüm kanalları yetersiz gelmeye başladığında da ne yapsam diye çare aramaya başladı ve tabii ki çok zorlanmadı ilacını bulmakta...işte non-stop çalışan beyin artık burada yayında...üstelik kafası da  hep güzel... güle güle kullanalım hep beraber... herkese MERHABA...